Werkplek gezocht


Het leven van een beginnend ‘echt’ zelfstandige.

De ene dag is m’n huis ‘n Taalschool, vol met lesboeken, luister cd’s, dvd’s
en tig kopietjes met onregelmatige werkwoorden.
Ook kan je me netjes Nederlands horen praten, met m’n student uit Brazilië
via Skype.
De volgende dag is m’n huis ‘n Atelier voor m’n kunstprojecten en dus ligt
de vloer bezaaid met verfkwasten, ecoline potjes, bamboe/ riet pennen, oude kranten en grote vellen papier.
Dan is er weer een volgende dag aangebroken en het huis is ‘n schrijfstudio
en er liggen overal licht gekleurde A4 vellen met ideetjes, concepten, uitgeschuurde artikelen, en stukjes uitgeprinte tekst.
Heel soms is de ruimte omgetoverd tot een logeerkamer, met een overheerlijk luxe matras en een bakje gedroogde pruimen naast ’t bedje van de logee.
Oh, er wil ook wel eens iemand zomaar langskomen en dan is het maar
net de vraag welk bedrijfje ik die dag was gestart en hoe het huis eruit ziet.

Iedere avond keert de rust –verplicht- terug en wordt het hier weer een “gewone” woonkamer, annex speelkamer voor de kleinste en de groteren
van het huis. 
Je begrijpt, heel soms (steeds vaker) moet ik ontsnappen uit deze hectiek, deze wirwar van vele levensvormen door elkaar.

Alleen ik weet niet meer zo goed waar naar toe?

Geen idee of ‘The Secret’ nog werkt, maar ik geloof in bepaalde “spirit”
in dit leven en daarom introduceer ik een nieuwe wens manier:

Das Lied!


Weet u een plekkie, een plekkie, een plekkie,
Weet u een plekkie voor Mevrouw Sarah
Heb u een plekkie, een plekkie, een plekkie
Heb u een plekkie voor Mevrouw Sarah

Ze is een makkelijke vrouw
Ze kan best goed tegen kou
Ze is stiekem de braafste van de klas
Ze heeft niks nodig, alleen haar tas
Een beetje water, een beetje zon
Zij doet het best op een balkon

Geef haar ‘n werkplekkie, plekkie, plekkie
En als je ’s avonds op visite gaat
Dan breng je haar vooral geluk
Geef een plekkie met goeie sfeer
Geef een plekkie en wie weet nog meer
En mevrouw Sarah werkt wel weer



Wil u een stekkie
Tekst: Annie M.G. Schmidt 1967
Ja Zuster, Nee Zuster



werkplek.6


Zoiets...



Comments

Vrolijke derde Kerstdag

Waar we normaal derde Kerstdag met een auto vol spullen (mijn drie
tassen vooral met eten en kleren), prachtig aangekleed, naar
Amerongen reden, bleven we nu rustig in Amsterdam.
Nou ja rustig, dat is het woord niet: er is flink opgeruimd door ons.

“Om op te ruimen, zult u eerst chaos moeten maken”.

foto-kerstJPG

Drie bakken (mega plastic bakken van Ikea) vol met allerlei losse speelgoedjes en dingetjes zijn gesorteerd en staan nu mooi op onze
zolder. De la met zesduizend kaarten en brieven heb ik ook voor de helft uitgezocht en ook dat ruimt lekker op. Hoe waardevol ook, maar wat doe ik
nog met al die kerstkaartjes, briefjes en babykaartjes van tig jaar geleden? Tsja, dat sentiment he…. De dingen die voorbijgaan, slik.
Zo zat ik gister helemaal in gedachten een oud liefdesbriefje uit ’94 te lezen en ook zag ik mijn schoolagenda uit ’95/96, het jaar van de liefde.
(De herinnering, oeh la la, die is me toch zo dierbaar).

Terug naar het jaar 2012.

Dan waren er nog zes mappen met administratie en daar heb ik nu maar eens de oude papieren van de jaren 2008-2011 uitgehaald, dus 2013 mag komen.
Nu nog m’n zomerkleren in een kledingzak en de winterkleren sorteren op draagbaar/ oud/ weg/ twijfel (ah, mijn valkuil).
En die lege cd hoesjes, dvd hoesjes, ook allemaal de vuilniszak in.
Ook die paar oude lakens maar eens wegdoen, of ga ik die nog gebruiken als ondergrond bij het schilderen?
Hoe lekker voelt dit, dit opruimen en ordenen. Met kleine stapjes vooruit en wie weet, wie weet zal ik mezelf en ook jullie in het jaar 2013 gaan verbazen!
Met orde.
Met systemen.
Met speelsheid.
Met liefde.
Moge deze alle vier samenkomen in het nieuwe jaar.


Comments

Boston deel II


Boston is ook:

-De verjaardag van mijn lief vieren, met vriendin O. en haar papa erbij, echt een feest!

-Nog meer bellen, appen en skypen met het thuisfront, een soort hotline.

-Amsterdam falafel eten en het je heerlijk laten smaken.

- Yoga lessen volgen en het eerste deel van de les me vooral druk maken over de warmte, de benauwdheid en het gebrek aan frisse lucht. Ja, yoga begint echt te werken voor mij.

- Tijdens de storm met je beste vriendin face timen en dan met tranen in de ogen zitten.

- Heerlijk met havermout, oatmeal ontbijten, met low fat milk.

- Naar het brandwonden centrum voor kinderen en daar horen hoe voorspoedig de wond van ons mopje geneest. Dank voor de goede hulp daar.

-Altijd direct jassen uitdoen in de metro, want die zijn super warm.

- Dolblij zijn dat de ramen van ons huis open kunnen, want oh la la, wat een (te) goed geïsoleerd huis.

-Door het tijdsverschil erg gebonden zijn aan het eerste deel van onze dag om te bellen. Echt mijn topmoment om te kletsen.

-Met mop en onze trouwe zwarte bugaboo kilometers lopen, de weg naar Harvard doe ik met m’n ogen dicht.

- Mijn geliefde ophalen bij MIT en dan rondkijken op de beste Universiteit van de wereld. Mopje speelt daar met mega legoblokken.
Ik probeer slim te kijken en niks te vragen (ha ha).

- Nog een keer naar MFA (Museum of fine Arts) willen, want wat een heerlijk, groot en tof museum.

- Ons mopje voor nog net geen drie laten doorgaan in het Harvard Museum of Natural History, lekker oplichten die handel. Kunnen we weer een lekker cakeje van kopen.

- Langs het strand lopen met een heel happy expat gezin (die wonen alweer twee jaar daar) en de kids rommelen wat met schelpen en de zee.

- voor het eerst Oreo Cookies eten en ja ook nu ben ik verslaafd, jammie jammie.

- Met kleine mop een beker verven voor di papa bij een ‘Pottery’ met wel tien kleuren paars en roze.

- Pizza eten bij Emma’s Pizza en zelfs mopje ervan zien smullen.

- Allemaal verklede types zien op straat rond Halloween.

- Heerlijk bellen met fijne mensen uit Nederland en blij zijn dat ik in Nederland blijf wonen. Amerika is nu in ieder geval niks voor mij.

- Voor het eerst bijna een maand lang fulltime mama zijn in een stad (en land) waar je niets en niemand kent. Ik moet zeggen, our A’dam life is better!

-In ‘The Public Library of Boston zitten en dan in de leeszaal heerlijk op m’n laptoppie gaan zitten tikken! Eindelijk rust an meinen kopfke!



Comments

"Hoe is het daar?"

“ Hoe is ’t daar in Boston?”,
“ Lieverd, vermaak je je in Boston”?
“ Hoe bevalt Boston eigenlijk”?


Wel, hoe zal ik het zeggen?
Boston is groot, amerikaans, met veel verschillende wijken, metro’s en lelijke winkels en vooruit ook een paar leuke (als ik een goed buitje heb).


Boston is ook:

- Een groot roze soort van ‘Pipi Langkous achtig huis’ bewonen, met
balkon en zo’n veranda, erg schattig, zeker omdat al dat roze van
plastic blijkt te zijn.

-Een sesambagel met ei, spek en tomaat bestellen, nadat je een yogales hebt gedaan.

-Een metro die aan twee kanten opengaat en dan voor de verkeerde
kant kiezen, namelijk die kant zonder lift.
Onpraktisch met een zwaarbeladen Bugaboo, in je eentje. En dan
wachten en wachten en wachten.

-De eerste week ‘s avonds al om 20.30 helemaal uitgeput op de kitsch tweepersoonsbank liggen. Jetlag, homesick?

-Naar eerste hulp racen met je kleine mopje in natte dekens en een lift krijgen van je onderburen.

-Een enorm appartement met twee badkamers hebben, een mega ‘parent’ slaapkamer en een walk in closet!

- Halloween vieren en dan met kleine mop, zo mooi verkleed als prinses een tasje vol snoep ophalen met haar zinnetje: ‘twick or tweat’.

-Overal stank ruiken, van al die frituur, roasted en cheap food dingen langs de weg.

-Een schoffie van een jaar of zeventien die me illegaal door het metropoortje helpt (hup z’n leren jacky over het metropoortje heen zwiepen en dan wel zo dat ‘t voor de detector komt = slim en gratis).

-De Indian Summer meemaken en dan bijna gaan balen van al die zon. Zoveel zon is er hier dan.

-Continu online zijn met Nederland, omdat helaas heel droevig mi madre in het ziekenhuis ligt.

-Naar een kerkje gaan en een wens uitspreken voor mi madre, samen met kleine mop.

-Mijn geweldige stoere vriendin O. uit A’dam (en N.Y) hier weer zien en samen langs The Charles River lopen en in de speeltuin keten met kleine mop.
Wow, what a ‘friendship boost’; Saar needs people!

-Voedsel en water inslaan voor Hurricane Sandy, waarvan pas een klein gedeelte op is. We zaten veilig knus binnen met onze Apple-tjes helemaal opgeladen en ready for the hurricane to come. Het had wel wat.

-Veel mensen in een zwarte joggingbroek zien, gympen eronder, fleece truitje erop: charming. Werkelijk in alle soorten en maten zie je ze.

-Regelmatig met een zonnebril op lopen, tegen de zon en tegen de vermoeidheid.

-Een stinkend huis hebben, of omdat wij alles laten aanbranden of omdat de onderburen vies koken.

-Een broodje kaas met mortadella bestellen en dan serieus zes dikke plakken vlees erop krijgen, ‘enjoy your meal’.

-Rondkijken op Newberry Street, een soort PC, maar dan net een tikkeltje groter.

-Boodschappen doen en niet kunnen kiezen uit de 25 soorten muesli. En dan mijn eigen soort er niet tussen zien staan.

-Prachtige bladeren zien, echt knalgeel, paars, roze en oranje. En daar dan doorheen sloffen, loving it.

- De reis van mi madre annuleren, zij komt helaas niet naar Boston. Erg erg jammer. Het was een droom en het blijft een droom.

- Bij Harvard rondlopen en je ineens eeuwen terug wanen. Wat is het daar prachtig.

-Naar het Museum of Fine Arts gaan en dan om 15.00 uur (sluitingstijd 16:45) nog in een rij moeten wachten.

-De metro uitstappen met de Bugaboo en dan klem komen te zitten met die voorwieltjes, eng.

- Nog een keer shoppen op Newberry Street en dan watertandend in de Uggs store staan. Die kleine Uggs, ach ach.
Thank God dat ik geen creditcard heb.

- Rond 17.00 uur teruglopen over Parkstreet op weg naar de Metro en ineens alleen maar zwervers en junks om je heen. Gezellig.


Enerverend, dat is het hier!

To be continued…


Comments

We gaan bijna

Nog een nachtje slapen.

Er gebeurt nogal wat met je, zo’n laatste week voordat je op reis gaat.
Alsof alles echt nog MOET gebeuren, alle laatste dingen, mailtjes, telefoontjes, tandarts bezoeken, herhaal recepten ophalen, precies nog die koekjes voor mopje kopen.
We gaan natuurlijk ook naar een land, waar helemaal niks te koop is.
Welnee, dat is t niet, je wil alleen een zekere veiligheid creëren, door van alles om je te heen te verzamelen.
De afgelopen week was echt mijn toptijd van lijstjes maken.

Kleding, wat neem ik absoluut mee:
Drie vesten= niet veel hoor, ’t kan daar koud zijn.
Tien paar sokken= niet zo veel,
Vijf jurkjes = altijd te weinig, dat wordt shoppen.
Vier dunne wikkel vestjes = minimaal, het zal binnen wel overal vies warm zijn.
Vier paar schoenen= misschien genoeg
Vier panty’s= wel zo fris.
Vijf boeken = niet genoeg, alleen wel veel te zwaar.

De grote koffers staan al een week klaar in onze enorme woonkamer.
De formulieren zijn ingevuld en we mogen het land in, scheelt weer gedoe.
De knopen van mijn winterjas zijn aangenaaid.
Frisse panty’s zijn gekocht.
Schone sokken voor de man.
Alle wasjes, bont, wit en roze zijn gedaan.
Medicijnen zijn besteld en opgehaald.
Tien video’s voor ons kleintje zijn op de laptop gezet.
Acht video’s voor ons staan er ook op.
Snoepjes voor op reis zijn gekocht: Sint Schuimpjes, hmmmm
Mijn haren zijn netjes geknipt.

Alle laatste echt belangrijke mailtjes zijn verstuurd.
Sleutels zijn bijgemaakt, voor alle gelukkige gebruikers van ons huis.
‘Last minute’ sollicitaties verstuurd; kijken of ik net voor mijn vertrek nog een uitnodiging krijg.

De ijskast schoongemaakt.
Onze bovenbuurmeisjes ingelicht.
M’n oude palladiums gezocht en gevonden in de schoenenkast – kijken of ik ook wandelend Boston kan ontdekken!
Magnesium pillen gehaald en al ingenomen, schijnt te helpen bij stress en spierspanning.
Wel, je leest het al, ik ben er bijna klaar voor.
Ben benieuwd hoe laat we onder de wol kruipen, want er zijn vast nog tig, tig dingen te doen.
Morgen lekker slapen in het vliegtuig, ahum.

Comments